Bir yanım sensizlik bir yanım cehennem isyanlara gebe kalınmışlığım ile…
Bir yanım 7 tepeye sığmayan yalnızlık.

Bugün sonbahar kapılarını araladı. Yağmur sehere merhaba dedi ince ince dökülen saçlarından.
Sonbahardan ilk defa bu kadar korkar oldum. Bu kadar istemsiz, bu kadar acılı.
Gözlerinden dökülen yetim çocukların yaşları gibi gözlerimden dökülen sen oldun bu vakit.

Bir yanım alev, bir yanım rüzgar yokluğuna estirdiğim …!
İstanbul… iki yaka arası karmaşalığımın esaretinde çırpına dururken, benliğimi aynı noktada bütünleyemedim.

Martılar bu şehirde hiç bu kadar sinir bozucu ötmezdi. İskeleye daha önce  zamansız yanaşan vapurlara küfreden bir öfke olmamıştı dudaklarımda. Sebepsiz kaybolmamıştı bakışlarım.

Adımlarımı tek noktada bütünleştirme çabasında, adımı adına ifşa eylediğim zamanı kutsama çabası bâki.
her dem çığlık üzerimde ötüşen akbabalara inat.

Yürüyorum. Bir yanım sonbahardan kaçıyor,
bir yanım sensizliği aşan günleri kucaklama telaşında.

soğuk şehir üzerine kara bulutlarını örte dursun, insanlar şehrin caddelerinde alabildiğine inatla gezmekte.

üşüyorum aslında. soğuğa aldırış etmeden üşümeyi seviyorum.

aylardan aralık. aralık ortasında kasıma elveda deyip ocağın peşinden koşma eyleminden kendini alamıyor insanoğlu.
bir akşam vakti. vakit hızlıca geçiyor bu şehirden.

dilini bilmediğim bir parça sesleniyor cafenin salonunda. ismini bilmediğim bir duygunun korkusu ile yaşamak ne zormuş.
ne zor bir köşede kalabalığa inat sessiz kalabilmek.

üsküdar