cümle yığını altında kalmak bir gece elinde kalemle. Kalem ağırlığı ile avuçlarımı çiviliyor.
harflerin enkazı beynimi parçalıyor. hangi yol ayrımında hangi sesler bilinmiyor.
Bir karma/şa/mata … Bir bilinmezlik kâbusu peşimden ayrılmıyor.

Deli sesleri çalınıyor davul ve zurnalarla. Peşinde koştuğum sesin sessizliği ürkütüyor bedenimi.

Gücüm, bu karma/şa/mata dan uzak  deve kuşu misali gömüyor hayatın içine yüzünü. hiç bir değeri kabul etmiyor, duymuyor hiç bir ses. hiç bir nefesi sinesine çekmiyor …

sonrası malum.
deniz ve balıklar. tüm yazılanlar yerine terkediliyor sessizce…

ince bir senlik kaplıyor yüreğimi..
bir çayın üzerine yudumluyorum sözlerimi..

“sözün ilacı”

özde susan bir aşk kokar dudaklarda ..

“sözün ilacı”

sözün ilacı  dendikçe ilaç oluyor sözlerin bana ..

adımlarım noktaların bakışlarında dona kalıyor..
varlığın sıralanıyor varlığımda ..
penceremde asılı istanbul,
istanbul aynı duruşuyla sus diyor bana ..

vapurda insanlar..
iki yaka arasında aşklar kovalanıyor..
bu şehirde bir yokluk hep beni mmi anlatıyor

günler geçiyor ardı ardına..
iki yaka arasında git gelmişliğim..
insanlar arasında ki anlamsız benliğim..