“Başı sonu iç içe geçmiş bir hikayede
ortaya çıkacağı anı karıştırmış
bir kahraman gibiyim..
nerede ortaya çıksam yanlış karedeyim.”

yeniden yazmalı seni

Rüzgar iç çekiyor yaprakların arasında
Bırak çözeyim saçlarını
Kulaklarımı göğsüne bastırayım
Ve orada o tatlı yalnızlıkta
Gözlerimi kapatıp kalbinin hırıltılarını dinleyeyim
Yüzüne hiç bakmadan

Ben de bakamam
Dayanamam gözlerine
Tut ellerimi
Aşk böyle bitmemeli
Ne olur gitme
Böyle sensiz çaresiz bırakma beni

Söylediklerim bitince sessiz oturalım hiç kımıldamadan
Yalnız ağaçlar fısıldaşsın karanlıkta
Ve öylece bitsin gece
Birbirimizin gözlerine bakalım
Ayrı ayrı yollara gidelim

Konuş konuş sevdiğim
Yüreğinin şarkısını söyle bana

Kim bırakmış ki
Kim bırakmış seni söyle
Tut ellerimi
Gitme aşkım gitme böyle
Ne olur gitme
Böyle sensiz çaresiz bırakma beni

Güller duruyor gecenin içinde
Sarı güller
Ne olur koparma beni
O kadar güzel duruyor ki orada
Ah gecem
Biz de birlikte güzeldik
Ve koparıp gülleri bıraktın ellerime

cahit zarifoğlu & Farid Farjad ( berdücesi şiiri )

Sezai Karakoç

-

Şu Ömürde Yalnız Yağmura Teslim Edileceğim.

Kaderimi çizeceğim zincirlerimle

Duaları, isyanları harman edeceğim

Yüreğime akan yağmurlarla..

Ben Sana Mecburum Bilemezsin
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.

Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun.

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur
İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Bir kaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatih’te yoksul bir gramofon çalıyor
Eski zamanlardan bir cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum sen yoksun.

Belki haziran da mavi benekli çocuksun
Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden
Belki Yeşilköy’de uçağa biniyorsun
Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
Belki körsün kırılmışsın telaş içindesin
Kötü rüzgar saçlarını götürüyor

Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Bu kurtlar sofrasında belki zor
Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Sus deyip adınla başlıyorum
İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin
Hayır başka türlü olmayacak
Ben sana mecburum bilemezsin.
İbrahim Sadri Seslendirmesi ile..

sonrasında bir şiir kabzasından çıkar ve vurur beni.

” bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş ”

zülf-i siyâhı sâye-i perr-i hümâ imiş
iklim-i hüsne anın içün pâdişâ imiş

bir secde ile kıldı ruh-i âftâbı zer
hak-i cenâb-ı dost aceb kîmyâ imiş

âvâzeyi bu âleme dâvûd gibi sal
bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş

görmez cihânı gözlerimiz yârı görmese
mir’ât-ı hüsni var ise âlem-nümâ imiş

Baki

zülfün esîri bâkî-i bîçâre dostum
bir mübtelâ-yı bend-i kemend-i belâ imiş

"sözün ilacı"

           özde susan bir aşk kokar dudaklarda ..

"sözün ilacı"

	  sözün ilacı  dendikçe ilaç oluyor sözlerin bana ..

	adımlarım noktaların bakışlarında dona kalıyor..
  	varlığın sıralanıyor varlığımda ..
	penceremde asılı istanbul,
	istanbul aynı duruşuyla sus diyor bana ..

vapurda insanlar..
iki yaka arasında aşklar kovalanıyor..
bu şehirde bir yokluk hep beni mmi anlatıyor

günler geçiyor ardı ardına..
iki yaka arasında git gelmişliğim..
insanlar arasında ki anlamsız benliğim..

soğuk şehir üzerine kara bulutlarını örte dursun, insanlar şehrin caddelerinde alabildiğine inatla gezmekte.

üşüyorum aslında. soğuğa aldırış etmeden üşümeyi seviyorum.

aylardan aralık. aralık ortasında kasıma elveda deyip ocağın peşinden koşma eyleminden kendini alamıyor insanoğlu.
bir akşam vakti. vakit hızlıca geçiyor bu şehirden.

dilini bilmediğim bir parça sesleniyor cafenin salonunda. ismini bilmediğim bir duygunun korkusu ile yaşamak ne zormuş.
ne zor bir köşede kalabalığa inat sessiz kalabilmek.

üsküdar

Söylemleri  yak !
söylenecek cümlelerin celladı ol gözünü kırpmadan.

Sitem … “ kala “

Ey Vefa !
ömrümden geçen  her nefesin izi var adımda..

Ahde Vefa

Süresi geçmiş zamanlara yazıyorum şimdi .
Herkesten uzak bir mekan tutturmuşum kendime..
Ne garip uyuyamıyorum, uykudayım belki uyanamıyorum..
Anlamını aradığım hayatın içinde anlamsız sözcükler sarfediyorum şimdi..

Ne garip anlamsızca yazıyorum sadece. evet sadece yazıyorum. Ne yazdığmı, neyi anlattığımı ya da cümlelerin sonunun nereye varacağını bulamıyorum. çünkü anlatılan tüm değerlerin zamanı geçmiş. kaybetmişim. Buldum sandığım tüm değerleri kaybetmişim. Acaba geride kalan ne ?
Acaba bu zaman karmaşasın da haykırdığımız sözcükler kime ..

Süresi geçmiş sözcükler sarfediyorum şimdi.
Hiç bir zaman ve mekan ötesi geçmiyor. Nereye varmalı insan? neyi kimi takip etmeli ?
Tüm bilindik sorularla boğuşuyorum..

Evet biliyoruz, biliyoruz sözcüklerin mâna kılınmışlığını, bırakmanın aciz kalındığını biliyoruz, vurulan her çocuğa edilen duaların yerini tutacağını, biliyoruz vahyin ışığını.. biliyoruz bilmediğimiz değerlerin nereye varacağını..
Anlam bütünlüğü bozulmuş tüm sözcüklere sözüm !

Sözüm zamana karşı yenik düşen kelimelere ! sözüm 29 harfin anlatamadığı zulme, sözüm gücün sözüne..
Süresi geçmiş sözcükler sarfediyorum şimdi .