ölüm yalnızlığı hortluyor içimde. kan bırakıyorum toprağa. kelimeler istanbulun yetimliğine bürünüp kesik kesik geliyor değil mi sana. Sen gidiyorsun bu şehirden, bütün yüzler donakalıyor. bütün yüzlerde donakalıyorum. hiçlik kuyusuna düşüyorum sen giderken bu şehirden.

Ne çocukca el sallayabiliyorum arkandan, ne gidişine şahit…
Sen gidiyorsun ve ben bilmiyorum. Sesin bayramda açan tebessümler gibi. sözlerin çığlığın selalara karıştığı isyan..

Sen gidiyorsun ve ben bir sessizlik kuyusunda aynı kaderin bayraklığında sana dua ediyorum.
Gitme diyememenin ezikliği vurur mu bu kadar insana…
dur diyemiyorum… çünkü senin sesinden konuşmanın mertebesine eremedim. Sen ben olamadın hiç…

Bir yanım sensizlik bir yanım cehennem isyanlara gebe kalınmışlığım ile…
Bir yanım 7 tepeye sığmayan yalnızlık.

Bugün sonbahar kapılarını araladı. Yağmur sehere merhaba dedi ince ince dökülen saçlarından.
Sonbahardan ilk defa bu kadar korkar oldum. Bu kadar istemsiz, bu kadar acılı.
Gözlerinden dökülen yetim çocukların yaşları gibi gözlerimden dökülen sen oldun bu vakit.

Bir yanım alev, bir yanım rüzgar yokluğuna estirdiğim …!
İstanbul… iki yaka arası karmaşalığımın esaretinde çırpına dururken, benliğimi aynı noktada bütünleyemedim.

Martılar bu şehirde hiç bu kadar sinir bozucu ötmezdi. İskeleye daha önce  zamansız yanaşan vapurlara küfreden bir öfke olmamıştı dudaklarımda. Sebepsiz kaybolmamıştı bakışlarım.

Adımlarımı tek noktada bütünleştirme çabasında, adımı adına ifşa eylediğim zamanı kutsama çabası bâki.
her dem çığlık üzerimde ötüşen akbabalara inat.

Yürüyorum. Bir yanım sonbahardan kaçıyor,
bir yanım sensizliği aşan günleri kucaklama telaşında.