Başardın yine.
Güzelliği yaktın. Filizlenen tüm güzelliği.
Hiçliğe koşan adımlarının zaferini kutla şimdi.
Hiçliğe attığın cümlelerin pençesine bıraktın beni.

Başardın yine.
Ensende nefesini solayan şeytanlara verdin kalemi..
Korkularının Kelamlarını fısıldadın bana..

Korkular !!
Bu kadar aşka ihanet dolusu kanatlar çırpan.
Korkular mı yoksa kıvılcımları cehenneme çeviren..

Son Olarak;

” .. güller duruyordu gecenin içinde,
sarı güller…

Ne olur koparma! dedim. O kadar güzel duruyorlar ki orda.
Ahh! dedim bizde birlikte güzeldik.

Bugün bu sözlerin karşıma çıkması bir tesadüf değilmiş,
değilmiş karmaşık duygular içinde beynime kazınan son mısra.

cümle yığını altında kalmak bir gece elinde kalemle. Kalem ağırlığı ile avuçlarımı çiviliyor.
harflerin enkazı beynimi parçalıyor. hangi yol ayrımında hangi sesler bilinmiyor.
Bir karma/şa/mata … Bir bilinmezlik kâbusu peşimden ayrılmıyor.

Deli sesleri çalınıyor davul ve zurnalarla. Peşinde koştuğum sesin sessizliği ürkütüyor bedenimi.

Gücüm, bu karma/şa/mata dan uzak  deve kuşu misali gömüyor hayatın içine yüzünü. hiç bir değeri kabul etmiyor, duymuyor hiç bir ses. hiç bir nefesi sinesine çekmiyor …

sonrası malum.
deniz ve balıklar. tüm yazılanlar yerine terkediliyor sessizce…