Başardın yine.
Güzelliği yaktın. Filizlenen tüm güzelliği.
Hiçliğe koşan adımlarının zaferini kutla şimdi.
Hiçliğe attığın cümlelerin pençesine bıraktın beni.

Başardın yine.
Ensende nefesini solayan şeytanlara verdin kalemi..
Korkularının Kelamlarını fısıldadın bana..

Korkular !!
Bu kadar aşka ihanet dolusu kanatlar çırpan.
Korkular mı yoksa kıvılcımları cehenneme çeviren..

Son Olarak;

” .. güller duruyordu gecenin içinde,
sarı güller…

Ne olur koparma! dedim. O kadar güzel duruyorlar ki orda.
Ahh! dedim bizde birlikte güzeldik.

Bugün bu sözlerin karşıma çıkması bir tesadüf değilmiş,
değilmiş karmaşık duygular içinde beynime kazınan son mısra.

Bir yanım sensizlik bir yanım cehennem isyanlara gebe kalınmışlığım ile…
Bir yanım 7 tepeye sığmayan yalnızlık.

Bugün sonbahar kapılarını araladı. Yağmur sehere merhaba dedi ince ince dökülen saçlarından.
Sonbahardan ilk defa bu kadar korkar oldum. Bu kadar istemsiz, bu kadar acılı.
Gözlerinden dökülen yetim çocukların yaşları gibi gözlerimden dökülen sen oldun bu vakit.

Bir yanım alev, bir yanım rüzgar yokluğuna estirdiğim …!
İstanbul… iki yaka arası karmaşalığımın esaretinde çırpına dururken, benliğimi aynı noktada bütünleyemedim.

Martılar bu şehirde hiç bu kadar sinir bozucu ötmezdi. İskeleye daha önce  zamansız yanaşan vapurlara küfreden bir öfke olmamıştı dudaklarımda. Sebepsiz kaybolmamıştı bakışlarım.

Adımlarımı tek noktada bütünleştirme çabasında, adımı adına ifşa eylediğim zamanı kutsama çabası bâki.
her dem çığlık üzerimde ötüşen akbabalara inat.

Yürüyorum. Bir yanım sonbahardan kaçıyor,
bir yanım sensizliği aşan günleri kucaklama telaşında.