cümle yığını altında kalmak bir gece elinde kalemle. Kalem ağırlığı ile avuçlarımı çiviliyor.
harflerin enkazı beynimi parçalıyor. hangi yol ayrımında hangi sesler bilinmiyor.
Bir karma/şa/mata … Bir bilinmezlik kâbusu peşimden ayrılmıyor.

Deli sesleri çalınıyor davul ve zurnalarla. Peşinde koştuğum sesin sessizliği ürkütüyor bedenimi.

Gücüm, bu karma/şa/mata dan uzak  deve kuşu misali gömüyor hayatın içine yüzünü. hiç bir değeri kabul etmiyor, duymuyor hiç bir ses. hiç bir nefesi sinesine çekmiyor …

sonrası malum.
deniz ve balıklar. tüm yazılanlar yerine terkediliyor sessizce…