geçtiğimiz yüzyılın en büyük sosyolog ve düşünce adamlarından dr. ail şeriati, şehit edilmesine kadar geçen kısa yaşamına kadar yüzlerce kitap, konferans sığdırmıştır. bu kitabında okuyucuyu adeta dertlerine ortak etmek istemiştir.

okuyucu ile konuşuyormuş gibi rahat ve gösterişsiz bir üslupla yazılan kitapta şeriati sizi beraber düşünmeye
davet ediyor. eski yunandan başlayıp günümüze gelmiş geçmiş bütün düşünce adamlarının fikir dünyasını kurcalarken
kendi felsefi merakının ve düşünce dünyasının sinamasının alışılmadık bir tarzda yapıyor. bazen karşımıza mevlananın bir dörtlüğü ile çıkıyor. bazen marx’la atışıyor. tarihi olayları sorgularken bile alışılmadık bir felsefi derinlik konuşuyor.

Fransız öğrencilerin “sen hiristiyan olsaydın biz sana tapardık” diyecek kadar övdüğü sartre’nin bile kıskandığı
bu adam anlaşılmama olgusuyla baş etmeye çalışıyor. haaytı anlamlandırma ve haksızlıklara meydan okuma
serüveninde belki de ilk defa bu kitabıyla yaşadığı içsel çöküntüleri çaresizlikleri bu kadar ortaya döküyor.

ohd 

Video ile Seslendirme izlemenizi Tavsiye Ediyorum.

İsyanlar İntihara meyl etmeden, harfler yanlışlara gebe kalmadan koşmalı.. Haykırmalı …

ve sessizyusuf 2011 yeniden merhaba..

Şimdi vaktidir yazmanın..

Tüm hayallerimi bölüm bölüm ayırıp, hayatımın belirli köşlerine sıralıyorum. Araya başkalarının reklamlarını sokmadan ve içinde sadece benim rol oynadığım bir ölüm sahnesi çevirmek istiyorum. Biliyorum hayaller duyguların özleminden başka bir şey değildir. Ama ben bir kız çoçuğunun gözlerinde ki amansız fırtınalarda arıyorum hayallerimi.

Sahne 1:
Yüreğimi zincirleyen ellerin izlerini kazıyorum beynime, büyük bir intikamla. bir bir sıralanan kehanetlerin, saf düşlerime olan zâfı korkutuyor bedenimi. Geceye karışan o kadar karmaşa var ki tek tek yerine koymaya çalışıyorum.

Sahne 2:
Gözlerimin önünde yitirilmişliğini oynamanın arefesin de bunun da bir oyun olduğunu hatırlatıyor kulağım da yankılanan sessizlik.
Sanırım benden başka rol alan o kadar çok kişi var ki, kendi sahnemin tek bir karesinde yer almanın savaşını veriyorum. Kendi sahnemde başkalarının duygularını paylaşmanın sızı sı yakıyor bedenimi..
Gözlerimi insanlardan kaçıran şey bu işte.. artık sormayın !

Sahne Kapanış:
Kendi hayatımı, izlemenin ağır darbesi ile savruluyorum yokluğa.. yüzümde unutulmamışlığın tebessüm izlerini saklıyorum ama..geriye gözlerimi ait olan kişiye kurban ediyorum ve güne sessizliğimi, ihtiraslarla başladığım oyunuma ise, ölümümü armağan ediyorum. Son kareyi de ona bırakayım..
öyle bakma ne olur!
Hadi gözlerini benden çevir de tebessümlerimi yüreğime gömerek bitireyim.