“Üşümeyenler Sarılmayı Unuturlar”
 Mustafa ULUSOY 

 İçimizde kalan bir avuç değerleri bile çalma gayretinden vazgeçmeyen modern sistem işin çekirdeğinde
üşüme duygusunun bile ne derece anlam ifade ettiğini Mustafa Ulusoy farklı bir tonajda kaleme almış.
Sözü Yazarımıza bırakıyoruz. 

Üşüme zamanı şimdi.
Tir tir titreme zamanı.

Güneşten uzaklaştırılan dünyanın çehresinde “soğuk” yaratılıyor sonsuz bir ustalıkla.
Öyle birden olmadı bu. Gündüzün geceye dönüşümü gibi ağır ve usul usul.

Yapraklarından soyunmuş ağaçlar, dallarında kuşlar, küçük başlarını göğüslerine gömmüşler, kanatlarını sımsıkı kapamışlar uyukluyorlar, soğuk rüzgâr estikçe tüyleri hafifçe havalanıyor sadece.

Arabaların çoğunun camları sımsıkı kapalı, sıcak hava üfleyen klimalar camları buğulandırmış. Apartmanların çatısından yükselen duman, ağır ve yılankavi bir dalgalanmayla havaya karışıyor. İnsanların ağızlarından çıkan buhar, yaşamın ilk ve son alameti olan nefesi görünür kılıyor.

Paltolarına, atkılarına, şallarına sarılıyorlar üşüyenler sımsıkı.

Artık ellerini ceplerine sokmanın ve ısınmanın sevincini buluyor insan.
Üşümenin en güzel yanlarından biri, sonunda bir sıcaklık bulup ısınmak.

Soğuk demek sanki sarılmak demek.

Sokak kedileri kuytu bir köşede büzüşmüşler, birazdan merhametli bir kalbin getireceği yiyeceği bekliyorlar sabırla. Bu da iki kalbin birbirine sarılarak ısınması demek.

Yaz güneşi ne kadar bunaltıcıysa, kışın ayazı o kadar uyuşukluğun düşmanı.

Hışımla esen soğuk rüzgârla, hayat silkinip kendine geliyor.

Geceleri, gök, dondurucu ayazda berrak mı berrak. Ayaz geceler, gökyüzünün önündeki perdeyi yırtıp atıyor.

Pencerenin bir sıcak tarafı var artık, bir de soğuk tarafı. Sıcak tarafındaki buğu üzerine kelimeler yazılıyor. Buğu geçince uçup gidecek kelimeler bunlar, tıpkı hayat gibi, geçici.

Düşler sıcak odalardan soğuk caddelere akıyor. Yüzünü asıyor zaman bir kış soğuğunda.

Parmak uçlarından saç diplerine kadar bir başka hissettiriyor kendini hayat.

Tenha sokaklarda loş ışıklar halinde dolaşıyor hayat.

Yürümeli, yürümeli, yürümeli, soğukta.

Üşümeli.

Kimi duygular ancak soğukta hayat bulur. Kış meyveleri gibi.

Buz tutan düşüncelerin yegâne şifasıdır soğukta yürümek.

Yürümeli, yürümeli, yürümeli soğukta, eller cepte, gözler uzaklarda, üşümeli.

Rahatına ve keyfine düşkünlük, eninde sonunda düşkün olduğu şeyin hışmına uğrar. Cezalar, amellerin cinsine göredir. Alkole düşkün olanın, en büyük zararı ondan çekmesi gibi.

Kim ki rahatına düşkündür, soğuktan şikâyet üstüne şikâyet eder, onu düşman beller, kendini soğuktan ve üşümekten sakınır mı sakınır. Soğuktaki nimetler de sakınır kendini ondan.

Sabahları yürüyüş önerisi yaptığım kişilerin en büyük itirazı şu olur: “Ama üşüyorum.”

İyi ya işte, üşümek için yürümeli.

Soğuk, uyuşuk bedenlerin içine canlılık üfler hâlbuki.

Geçenlerde biri, birine anlatıyordu: “Bir haftadır havanın nasıl olduğunun farkına varmadığımı anladım. İşten eve arabayla geliyorum. Kapalı otoparka park ettiğim arabadan iniyorum, gün yüzü görmeden asansörle daireme çıkıyorum. Aynı şekilde, hiç dışarı çıkmadan evde arabama binip işyerime gidiyor, arabayı yine kapalı otoparka park edip asansörle çalıştığım kata varıyorum. Dışarısıyla temas etmeden yaşıyorum.”

Ne hazin değil mi?

Keyif ve rahatlık uğruna, hayattan oluyor insan.

Cildine dokunamıyor rüzgâr.

Üşümeyi unutmak, iliklerine kadar işleyen bir histen mahrum kalmak değil de nedir?

Soğuktan tüylerin diken diken olamaması ne büyük kayıp.

Soğuktan büzülememek ne büyük bir mahrumiyet.

Çünkü soğuğa maruz kalıp üşümeyenler, sarılmayı da unuturlar.

Üşümeyenler, eninde sonunda üşüyenleri de unutur.

Sıcakta gevşeyen ruhlar soğukta dirileşir hâlbuki. Kışın ayazında, soğuğun bahçesine açar bazı duygular.

Kar mesela, kışın ayazında yaratılır da lapa lapa yollanır.

Soğukta daha çok düşünür insan üşüyenleri. Sokaktaki kedilere, köpekleri soğukta daha çok merak eder. Fakir fukaranın hali, şefkatine daha bir takılır insanın. Altı delik bir ayakkabı soğuk bir kış gününde delip geçer insanın da kalbini.

İçin için soğukta daha bir sızlar kalpler. Başkaları için soğukta daha çok atar.

Soğuğu unutmak üşümeyi unutmaya, üşümeyi unutmak kendini unutmaya, kendini unutmak başkalarını unutmaya götürür insanı.

Üşümeyen, üşüyenlerin halinden anlamaz.

Üşüyenlerin halinden anlamayan, eninde sonunda kendini de anlamaz.

Kendini anlamayansa, hiçbir şeyi anlayamaz artık.

“Kimi benden çok seversen onu senden alırım..
ve ekler, onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım..” 

Şimdi Dua Vakti !
………………………………

”

Safiye Erol ‘Ülker Fırtınası’

Üşüyorum.
Kaskatı kesilmiş sözcüklerin,
etrafını saran sözlerine rağmen üşüyorum.

Yokluğun Soğuk

Cemal Süreyya

Sadece bir alıntı birileri için,
Sadece bir alıntı…

Ah Umutlar

Safiye Erol, Çiğerdelen

sonrasında bir şiir kabzasından çıkar ve vurur beni.

” bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş ”

zülf-i siyâhı sâye-i perr-i hümâ imiş
iklim-i hüsne anın içün pâdişâ imiş

bir secde ile kıldı ruh-i âftâbı zer
hak-i cenâb-ı dost aceb kîmyâ imiş

âvâzeyi bu âleme dâvûd gibi sal
bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş

görmez cihânı gözlerimiz yârı görmese
mir’ât-ı hüsni var ise âlem-nümâ imiş

Baki

zülfün esîri bâkî-i bîçâre dostum
bir mübtelâ-yı bend-i kemend-i belâ imiş

Gözyaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak…
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz;

“Ölmek var, dönmek yok”tur.

* * *

Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını…

Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya… Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz:

“Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa…”

Başkalarını örnek göstermeye, “Bak onlar nasıl yaşıyor” demeye başlarsınız.

Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. “Eskiden böyle miydi ya..” diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından…

Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz.

O, sevgisizliğinize yorar bunu…
İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür.

“Ya sev böyle ya da terket” diye gürler…
Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden… Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size… Hoyrattır, bakmaz yüzünüze…
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder.
Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden…

“İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için…” dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz.
İhanetten kırılmşıtır kaleminiz; severek, terk edersiniz…

“Madem öyle…”nin çağı başlar ondan sonra…
Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde “günah sizden gitmiştir”.
Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz.
Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece…

Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre… Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni… Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini…
Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye…
Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla…
“Bana ne… kendi seçimi” diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre…
Ama sonra… ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden…
Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi…
Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye…
Dönüp “Seni hala seviyorum” diye bağırmak geçer içinizden…
Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.
Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz…
Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem “Ne olacak sonunda” kuşkusu…
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz.
Sürünür gidersiniz.

Cesare PAVESE

/Dün/

Suçluydum ben biliyorum
Cehennem koksun diye
Gözlerime ateş sürmüştüm
Ve yakmıştım masumiyeti
Kız çocuklarının yüzünde

Takvimde sayılar arttıkça
Büyüyordu içimde günah
Ve aynada gördüğüm cellat
Kanadı kesik bir melek gibi
Gövdemden ayırıyordu aşkı

Ağlamak yakışmıyordu bana
Rüzgârda yaktım mendilimi
Ve kef nûn’a vurdu ardından
Musluktan akan bir damla gibi
Düştü ömrüm mermer taşlara

/Bugün/

- bilal can – ohd