Ben Sana Mecburum Bilemezsin
Satır Aralarında mı aramak seni.
satır aralarında kaybetmek mi …!

gitme

ve Sen gittin bu şehirden. Gelirken sessiz giderken darbe yapıyorsun yüreğimde.
ölüm yalnızlığı hortluyor içimde. kan bırakıyorum toprağa. kelimeler istanbulun yetimliğine bürünüp kesik kesik geliyor değil mi sana. Sen gidiyorsun bu şehirden, bütün yüzler donakalıyor. bütün yüzlerde donakalıyorum. hiçlik kuyusuna düşüyorum sen giderken bu şehirden.

Ne çocukca el sallayabiliyorum arkandan, ne gidişine şahit…
Sen gidiyorsun ve ben bilmiyorum. Sesin bayramda açan tebessümler gibi. sözlerin çığlığın selalara karıştığı isyan..

Sen gidiyorsun ve ben bir sessizlik kuyusunda aynı kaderin bayraklığında sana dua ediyorum.
Gitme diyememenin ezikliği vurur mu bu kadar insana…
dur diyemiyorum… çünkü senin sesinden konuşmanın mertebesine eremedim. Sen ben olamadın hiç…

Robin Hood

Aradan epey yıl geçti.  Gladyatör Başrölü oyuncusu Russell Crowe ve
Ridley Scott imzalı Robin Hood Filmini bugün izledim.

Gladyötör gibi savaş sahnelerinin vurucu olmaması gişede de umduğunu bulamadı. Ancak bir izleyici olarak başarılı bir yapıt olduğunu ifade etmeliyim.

Bu Filmi kaleme almamın bir çok sebebi var. Batı Dünyasının kendi içerisinde ki kanlı geçmişini batı dili ile perdeye almaları en büyük sebeplerimden biri.

Haçlı seferlerinin sömürü zihniyetinden başka bir şey olmadığını sinema dilinde anlatmaları, batının büyük bir itirafı olsa gerek.

Film 12. y.y. İngiltere’de ki kraliyet sisteminin ne kadar acımasız olduğunu, halka yapılan zulmün ne boyutta olduğunu bir kez daha vurguluyor.

Bir diğer sebep, Filmin başında Başrol oyuncusu Russell Crowe (Robin) Müslümanlara yönelik bir cümlesi vicdanımıza ağır bir ok saplıyor.

Cümle aklımda kaldığı ile şu şekilde işlenmiş;

“Haçlı seferlerinde 12 000 Müslamanı kadın, çocuk, yaşlı demeden bir yerde toplayıp yaktık. İçlerinden bir kadın gözlerime baktı.

O bakış;

Bir intikam bakışı değildi, bir hırs, öfke  ya da korku da değildi. Bize acıyarak bakıyordu. Çünkü öldürme emri kralın emriydi.  Siz tanrısızsınız “

Bir ingilizin İslam ahlak ve değer arayışlarını araması filmde farklı bir bakış oluşturuyor ister istemez.

Son olarak söylemeliyim ki, Filmin batı dünyasından dünyanın gözüne bir şeyler soktuğu, aynı zülum ve ihanetlerin dünya üzerinde devam ettiği bir gerçek.

İsimler, Şehirler, Silahlar,  değişmiş olabilir ancak insan yapısı kan ve savaş hâla aynı rengi ile vuruyor, öldürüyor. zulm ediyor.

Robin Hood

Vurucu Bir Yapıt.

Farklı perspektif yaklaşımlar ile diğer yorumcuları da burada paylaşmak sanırım uygun olur.

Mehmet Açar / HT MAGAZİN

Scott bugüne kadar yapılmış bütün uyarlamaları bir yana bırakıp farklı ve yeni yollara sapıyor. Daha cesaretli davranıp, “0 km” bir Robin Hood yaratıyor… Radikal bir kararla tarihsel çerçeveyi daha ileri alıyor. Eski Robin Hood filmlerinde İngiltere, Kral Richard’ı bekleyen ve özleyen bir ülkedir. Bu kez, ülke Richard’ın ölümünün ardından 1215 yılında imzalananmeşhurMagna Carta anlaşması öncesindeki çatışmalı dönemi yaşıyor.

Murat Erşahin / SİNEMAMUZİK.COM

Tematik ve biçimsel olarak üst düzey bir sinema örneği Robin Hood. Önemli bir yönetmenden izleyiciye sunulan ‘klasik’ bir armağan. Sinemanın büyüsüne denk düşen çok çalışılmış ve keyifli bir iş. Defalarca izlenecek tat ve kıvamda olan film, 70′lerin ünlü İngiliz kulübü ‘Nottingham Forest’i, karakterden esinlenmiş bir diğer ünlü kahraman olan ‘Ivanhoe’yu, Robin Hood’u daha çok sevdiren ‘Milliyet Çocuk Dergisi’ni, eski ‘Robin’ler Errol Flynn ve Douglas Fairbanks’i, ‘çocukluğun soğuk gecelerini’, çoktan yitirilen içi dolu anlamları hatırlatıyor insana.

Uğur Vardan / RADİKAL

Bence Ridley Scott’ın bu filmi yapmasının tek gerçek nedeni; Ridley Scott’ın yeni bir ‘Gladyatör’e imza atma isteği… Film görsel açıdan neredeyse kusursuz. Baştaki savaş sahneleri güzel, sonlardaki ise çok çok güzel. Hele ‘Normandiya çıkarması’nın adeta tarih öncesine taşınmış versiyonunda, ‘Er Ryan’ı Kurtarmak’ın 26 dakikalık o soluksuz giriş sekansından parçalar bulabilirsiniz.

Kerem Akça / HABERTURK.COM

Robin Hood, filmografisinde başyapıtlar bulunduran Ridley Scott’ın kariyerindeki düşüş ivmesini tamamlayıp yere çakılmasını sağlamış. Öyle ki filmin alt türü olan swashbuckler aslında 30’larda aktifti ve günümüze değin çeşitli değişimler yaşadı. Ancak gelin görün ki proje bundan bihaber. Bu sebeple de günümüz izleyicisi, ‘demode’ bir sinema filmiyle yüzleşiyor. “Robin Hood”un 140 dakikalık süresi ise bu durumun vahimliğini arttırıyor.

Burak Göral / ARKAPENCERE.COM

Ridley Scott ve Russell Crowe’un amaçları daha önce görmediğimiz bir Robin Hood sunmak idiyse, bu görev başarıyla yerine getirilmiştir diyebiliriz film için.

Yeşim Tabak / SABAH

Scott’la daha önce de defalarca çalışan kurgucu Pietro Scalia, böylesi bir epik filmden bekleyebileceğiniz planların hiçbirini filme dahil etmeyi ihmal etmemiş. Suyun içinden kükreyerek çıkan Russell Crowe da, evet, orada. Ya da yaydan çıkan bir okun nasıl yolculuk edip nerelere gittiğini üç ayrı planda görmek istiyorsak, doğru adresteyiz

Louise Keller / URBAN CINEFILE

Bu film Robin Hood’un anlatılmayan öyküsünü anlatıyor bizlere. Nasıl bir efsane haline geldiğini fısıldıyor. Russell Crowe gerçekten de bu rol için harika bir seçim olduğunu ispatlamış. Ridley Scott’ın Robin Hood’u turnayı gözünden vuruyor.

Andrew L. Urban / SUN-HERALD

Robin Hood’u tarihi bir perspektife oturtmak, filme gerçek bir amaç vermiş. Bu elbette filmin ağır bir şekilde ilerlediğini göstermiyor. Film gerçek bir Hollywood prodüksiyonu ve macerası da yerinde. Ama bu kez hatırlanacak akılda kalacak bir macera bu.

Fıragmanı Yayınlamadan Olmaz

robin hood fragman | Robin Hood

Doğru olsam ok gibi yabana atarlar beni

eğri olsam yay gibi yay gibi elde tutarlar beni,

hic keder elem etme, bos yere matem etme, düsmanlarımı tanı uzak dur sitem etme.

Ne fakırı ac gordum ne zengını tok,

hedefıne varır elbet doğru ok

MEVLANA.

sonrasında bir şiir kabzasından çıkar ve vurur beni.

” bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş ”

zülf-i siyâhı sâye-i perr-i hümâ imiş
iklim-i hüsne anın içün pâdişâ imiş

bir secde ile kıldı ruh-i âftâbı zer
hak-i cenâb-ı dost aceb kîmyâ imiş

âvâzeyi bu âleme dâvûd gibi sal
bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş

zülfün esîri bâkî-i bîçâre dostum
bir mübtelâ-yı bend-i kemend-i belâ imiş

Gözyaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak…
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz;

“Ölmek var, dönmek yok”tur.

* * *

Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını…

Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya… Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz:

“Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa…”

Başkalarını örnek göstermeye, “Bak onlar nasıl yaşıyor” demeye başlarsınız.

Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. “Eskiden böyle miydi ya..” diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından…

Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz.

O, sevgisizliğinize yorar bunu…
İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür.

“Ya sev böyle ya da terket” diye gürler…
Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden… Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size… Hoyrattır, bakmaz yüzünüze…
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder.
Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden…

“İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için…” dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz.
İhanetten kırılmşıtır kaleminiz; severek, terk edersiniz…

“Madem öyle…”nin çağı başlar ondan sonra…
Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde “günah sizden gitmiştir”.
Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz.
Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece…

Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre… Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni… Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini…
Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye…
Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla…
“Bana ne… kendi seçimi” diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre…
Ama sonra… ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden…
Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi…
Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye…
Dönüp “Seni hala seviyorum” diye bağırmak geçer içinizden…
Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.
Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz…
Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem “Ne olacak sonunda” kuşkusu…
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz.
Sürünür gidersiniz.

Cesare PAVESE

devamı zora teslim…

yüzük

Bilinmeyen Saat UYgulaması

(..)

Neden böyle bir video’yu paylaştığımı bilmiyorum. Cüneyt Ergün, hoş bir seslendirme yapmış aslında.
Video ‘da farklı anlamlara çeken bir şeyler var aslında. öpüşme sahnelerini de sansürlersek,   Aşk’ın berraklığını tasvir eden bir oyuncak kutusu peşine düşülmüş arayışlar. fazla uzatmıyor müziği dinlemeye devam ediyorum.

ulaşılmazları aşmaya çalışmak, aşikâr bakışlara yelken açıyor..

içimizde büyüttüğümüz aşkların putlarını devirmeliyiz oysa..
isimlerin, cisimlerin, cinsiyetlerin, bakışların, adı konulmuş ne varsa uzak eylemeliyiz..
ruhumuzu kirleten tüm düşlerden uyanmalıyız.

ölümsüzleştirmeliyiz, ölülere verilen değerleri..
gerçek ile hayal arasında ki farklın üzerinde dans etmeliyiz.

gerçek ki,  içimizde ki hayranlık tek tebessümden ibaret,
tebessümle büyütmeliyiz. kutsamalıyız tebessümleri..
ismini, cismini, cinsiyetini, adı konulmuş ne varsa tebessümlere kutsiyet makâmınd korumalıyız.

hayranlık

işte o zaman gerçek bir ıssız adam hikayesi çıkar ortaya ..
gerçek sevdalar kanatlanır değer kıldığı yere..